İhtiyar kemancı / Nihat Genç.

-- Soğuk -- Rüzgâr -- İğde ağaçlarının altında -- Dedemin daşağı in aşağı -- Fırın -- İftira -- Çavuşlar -- Paranoya monamour -- Heyyo dayı -- İhtiyar kemancı -- Cenaze -- Kalkmış -- Komşu savaşları -- Kopça Hasan -- Misafir odaları -- Bitpazarı -- İlahi bir ses tüm yaratılanlar arasında şarkı söylüyor.

’İnanılır gibi değil, inat etti, kalabalığın tanıdığı tek bir şarkı çalmadı. Tek bir neşeli parça da çalmadı. Oysa müşteri toplayabilmek için pekala günün modası şarkılar çalmalıydı. Artık kırılacak, çıtırdayacak izlenimi veren, kurumuş ve tozlanmış kemanının kokusu, yuvarlak köşeleri, yıllarca kitap arasında saklanmış, yaprakları yapışmış bir çiçek gibi. Bazen, nesli tükenmiş şık mantolu, yaşlı, ruj sürmüş ihtiyar kadınlar önünde durur, hıçkırarak ağlardı. Kendisi ağlamaz. O soğuk, paslı demir gibi yaşlı yüzlere, kelebek simi işliyor gibi, çok ciddi! Ama, geç vakit toplanıp giderken, kurumuş göz pınarlarının üstünde parlayan tuz parçaları görürdüm. Çok dalgalanmış deniz gibi. Ölümsüzlük istiyorsak o tuzdan biriktirmeliyiz.’